On duszy już nie ma, dawno ją sprzedał...

Octavius Alcantra

mówiono, że z diabłem ma pakt, gdy w warkocz zaplatał brodę swą, drżał przed nim cały świat || Neptunie, przytul do snu tych, co na zawsze będą pływać już ||  i z załogi kilkunastu w martwej ciszy, już bez wrzasków uczepiony jakiejś belki pozostałem w morzu sam || na deku Holender w kości gra z czartem,

stawką Twój los jest, mój drogi || potężna postać, dziki wzrok, Hiszpanom śmiał się w twarz || za rufą dźwigał potężny ster, zamiast koła wielki rumpel miał || jeszcze tylko rumu łyk || lustro ma zapuchnięte oczy i twarz jak rozłupany pień || chyba sól we krwi już mam || opuszczają wędrowcy uśpioną gospodę, z pierwszą bryzą znikają w pomarszonej dali 

Mówią, że zrodziło go morze, że pewnego dnia jego ojciec po prostu znalazł go na statku. Mówią, że był darem Neptuna, że jego matką jest sama Kalipso. Powiadają, że zawarł pakt z diabłem i od tej pory stał się nieśmiertelny, że po kres czasów będzie pływał na ukochanym statku i rekrutował spragnionych przygód młodzieniaszków. Mówią, że kto raz wejdzie na pokład Kochanki Neptuna nie będzie mógł już z niego zejść i nigdy nie postawi stopy na suchym lądzie. Mówią, że wraz ze śmiercią żony stracił zmysły i wyzwał wszystkich bogów na pojedynek, w którym zbawienie jej duszy jest nagrodą. Podobno nigdy sie nie uśmiecha, bo radość życia pogrzebał prawie ponad dwadzieścia lat temu. Mówią, że dla takich jak on jest specjalne miejsce w piekle, tuż obok największych złoczyńców świata, po prawicy samego Lucyfera. Podobno diabeł już dawno się o niego upomniał, więc teraz gna przez morze chcąc wyrwać się śmierci z kościstych rąk. Podobno boi się go cała Hiszpania, bo jako jeden z nielicznych nie schylił głowy przed panującym władcą, tylko przeklnął go na wieki. Podobno jego rodzinę chronią morscy bogowie, którzy nie pozwolą by ktokolwiek im zagroził. Podobno ma rządzić wszystkimi morzami. Podobno już to robi. 

Dla ludzi jest prawdziwą tajemnicą, miejską legendą, która opowiada się dzieciom przed snem. Dawno nikt go nie widział, więc chodzą słuchy że zginął w trakcie jednej ze swoich legendarnych wypraw. Świat się jednak myli, bo Octavius ma się świetnie i wcale nie zamierza wybierać się na tamten świat. Prawie nie schodzi na ląd, gdy inni świętują on zamyka się w swojej kajucie i przegląda mapy i papiery poszukując kolejnego złotego przystanku na drodze swojego statku. Załogę trzyma krótko, choć nie wprowadza terroru na pokładzie. Doskonale wie, że więcej zdziała rozmową niż niepotrzebnym rozlewem krwi. Piracki dyplomata, który kodeks piratów uważa za najważniejszą rzecz na świecie. Chcesz paktować? Twoje życzenie jest dla nas rozkazem, gorzej jeżeli nie masz nic do zaoferowania w zamian. Kocha złoto, uwielbia się nim otaczać, ale oddałby wszystko co ma gdyby ktokolwiek zagrozł jego rodzinie. W najstarszym synu widzi siebie sprzed lat, widzi w nim swoje gesty i swój sposób bycia. I widzi też oczy, które ukochany syn odziedziczył po swojej matce. Livia była jedyną miłością kapitana Kochanki Neptuna. Była jego życiem, jedynym rozgrzeszeniem. Lata temu udowodniła mu, że może być kimś więcej niż tylko krwawy  potworem wymachującym szablą na prawo i lewo. Wbrew wszystkim pobrali się na jednej z uroczych wysepek gdześ po środku Morza Karaibskiego. Octavius myślał, że na zawsze odnalazł szczęście, był gotów poświęcić nawet bycie piratem na rzecz spokojnego życa z żoną i dziećmi, gdzieś z dala od wszystkich problemów. Niestety nic nie trwa wiecznie, o czym przekonał się brutalnie w trzy tygodnie po narodzinach najmłodszego syna. Livia zmarła trawiona wysoką gorączą, prawdopodobnie spowodowaną komplikacjami po porodzie. Od tamtej pory Kapitan nie jest już tym samym człowiekiem. Próbował wszystkiego by odzyskać ukochaną. Przeklinał bogów, padał na kolana błagając o litość, a nawet chciał zaprzedać własną duszę by choć przez chwilę móc spojrzeć w jej cudownego oczy.  Jej ciało spoczęło tam, gdzie wszystko sie zaczęło. Na urokliwej wysepce gdzieś po środku morza, na której prawie czterdzieści lat temu ślubował jej miłość aż do końca świata. Po dziś dzień, raz w roku, dokładnie w rocznicę ślubu, Kochanka Neptuna cumuje u brzegu wyspy, a Octavius składa na jej grobie czerwoną różę, symbol jego miłości. 

Jak na prawdziwego kapitana przystało codziennie przechadza się po statku i z dumą spogląda na swoich pirackich kamratów. Jakiś czas temu poprzysiągł, że piraci zniszczą hiszpańską władzę i zamierza dotrzymać słowa o ile pozwolą mu na to bogowie. Zazwyczaj jest poważny, jednak ma takie dni, kiedy biega za ukochany wnukiem z drewnianą szablą i odgrywa największe bitwy morskie w dziecinno-teatralnym stylu. Ludze go szanują, bo wiedzą że mogą na niego liczyć w każdej sytuacji. Piraci z Kochanki Neptuna nie działają wbrew niemu, bo zazwyczaj kończy się to skokiem za burtę. Lojalność przede wszystkim, więc jeden za wszystkich, wszyscy za jednego. Ostatni raz bunt na pokładzie statku miał ponad trzydzieści lat temu, wszystkich zamieszanych w to piratów skazał na śmierć, nawet przez chwilę nie czuł wyrzutów sumienia.  Wie, że jest poszukiwany w wielu krajach i że za jego głowę wyznaczono wysoką nagrodę, jednak nic sobie z tego nie robi, bo życie pirata jest życiem na krawędzi.

---
a więc jest i Pan Kapitan. 
Zapraszamy serdecznie, wszystkie wątki i powiązania mile widziane :)