Yo Ho! A Pirate's Life For Me!

Claudius Alcantra, urodzony w czasie równonocy jesiennej trzydzieści lat temu, starszy syn kapitana Kochanki Neptuna, mąż Scarlett i ojciec pięcioletniego Aureliusa.

kiedyś jakiś inny bryg, hej-heja-ho, na dnie morza zniknął w mig, hej-heja-ho, bo te blaski łysej pały mu latarnią się wydały i gdy kurs swój zmienić chciał, to roztrzaskał się wśród skał!   ||   kto chce pływać na swej łodzi bez wioseł i masztów, niech mu zwiędnie w żółtych zębach płatek róży wiatrów   ||  na kei piękne panny stoją, w oczach błyszczą łzy   ||   oczy w dal zapatrzone, słońce drogę pokażę, jaki ląd odkryjemy, zagubieni żeglarze?   ||   lądu nie odkryjemy, los nas srogo ukarze, błądzić wiecznie będziemy, zagubieni żeglarze   ||   masz w ustach sól - morza smak, nie wrócisz już na ląd, a zdobyty szmal, choć go żal, oddasz za tawerny gwar   ||   gdzieś gdzie wieje wiatr - żaglowców brat, gdzie legendy wilków morskich prowadzą nas   ||   beczki rumu nam nie zwiało, pół załogi ją trzymało, taki był cholerny sztorm   ||   bądź pozdrowiony w milczeniu rodzony   ||   wróżbitom starość taka sama jak tym, co nawet sobie nie wróżyli

Claudius jest tak niespokojnym duchem, jak niespokojne było morze w nocy jego narodzin. Nie jest potwierdzeniem ani zaprzeczeniem żadnej przepowiedni. Wśród żeglarzy nie krążą o nim legendy. Nie jest ani najlepszym, ani najgorszym piratem, o jakim kiedykolwiek słyszano w Madrycie. Chociaż pirackiej waleczności, zamiłowania do rumu i szaleńczej odwagi mu nie brakuje, to cała reszta temperamentu morskiego grabieżcy jakby niedomagała. Z dzieciaka, którego wszędzie było pełno, wyrósł mężczyzna opanowany i zbyt skłonny do popadania w melancholię bez wyraźnego powodu. Chociaż powtarza mu się od lat, że jest kopią swojego ojca, on sam jest przekonany, że zdecydowanie bliżej mu do matki, której nie ma szczęścia pamiętać. Ot, przeczucia człowieka, któremu zdarza się zdecydowanie za dużo myśleć i dochodzić do zdecydowanie zbyt daleko idących wniosków. Całe szczęście, że walczyć potrafi jak nikt inny, bo inaczej mógłby wylecieć za burtę razem z całym zbędnym balastem, kiedy przyjdzie do ratowania statku za wszelką cenę. To mu jednak nie grozi, w końcu jest ukochanym synem kapitana Alcantry, a patrzy w gwiazdy i popada w nostalgię tylko w momentach, kiedy nie jest potrzebny albo rodzinie albo załodze.

Według przepowiedni miał zginąć, zanim przejdzie szósta jesienna równonoc jego życia, a ratunkiem mogła  być tylko ojcowska miłość. Claudiusa jako pięciolatka średnio obchodziły zarówno bajania wszelkich wyroczni, jak i wrodzone instynkty, które nie zdążyły się jeszcze rozwinąć na tyle, żeby powstrzymać go przed wyłażeniem spod pokładu podczas toczącej się właśnie na statku bitwy. Historię powstania swojej ciągnącej się w skos całych pleców blizny zna tylko z opowieści, ale teraz, po latach, wierzy już przepowiedniom. Jako dzieciak przyjaźnił się ze swoją obecną żoną, która na statku została tylko dlatego, żeby oczko w głowie kapitana miało jakieś inne towarzystwo niż starsza siostra. Najpierw po pokładzie Kochanki Neptuna biegał z nią, a później - jako rozochocony szesnastolatek - ganiał już za nią. Chociaż Scarlett była wychowywana jako siostra Claudiusa, dokonały plan adaptacyjny nie wypalił, a młodzi, zamiast awanturować się namiętnie, jak na dorastające rodzeństwo przystało, kryli się po kątach i dokonywali pierwszych miłosnych podbojów. Dziś są zgodnym małżeństwem i wychowują małą kopię tatusia imieniem Aurelius.